You didn’t manage so far Tot nu toe leidde het tot niets…

Ik hoor de Engelsman het zinnetje You didn’t manage so far nog zeggen in prachtig hoogdravend Engels. 

Wij hadden net een boot gekocht, waar we die dag voor het eerst een stukje mee zouden varen. Hij lag in een kleine jachthaven en de boot was ruim elf meter, wat best groot is voor mensen die echt jaren niet hadden gevaren.

De boot was niet nieuw, verre van dat, maar de jachthaven lag werkelijk bomvol met boten en bootjes.

De opdracht was simpel: Vaar de boot achteruit, draai haar kont naar rechts en zet de motor daarna in zijn vooruit. Hoe moeilijk kon het zijn? Alleen ging het allemaal te langzaam, waardoor de wind vat op het schip kreeg en het zijn eigen weg koos.

De vriendelijke buitenlandse hulp die geboden werd, werd afgeslagen; waarmee kon hij in vredesnaam helpen? Gestrest als we waren, riepen we dat dit niet nodig was. Nog een onvoorspelbare factor erbij, waarmee hij kon helpen, was niet duidelijk, dus riep mijn man: “I’ll manage”, waarop de beledigde hulpverlener met overslaande hoge stem riep: “I see, you didn’t manage till so far!”

Uiteindelijk lukte het ons de boot zonder brokken de haven uit te krijgen, waarop ik met bibberende benen van de schrik uitbarstte in een enorme lachbui.

In mijn leven denk ik heel vaak aan dit zinnetje. We denken allemaal het zo goed te weten. Ook ik was overtuigd dat ik zou slagen in mijn missie om mensen te coachen naar meer gezondheid, vitaliteit en geluk. Maar waar ik geen rekening mee hield, is dat mensen niet makkelijk openstaan voor hulp. Om de doodeenvoudige reden dat wij mensen nog steeds denken dat we zelf heel goed weten wat goed voor ons is.

We gaan ervan uit dat we pech hebben wanneer we kampen met gezondheidsproblemen, dat dik zijn in de familie zit, dat diabetes mellitus te maken heeft met erfelijkheid, etc. Daar heeft onze levensstijl echt niets mee te maken. En last van stress? Nee, dat hebben we niet, althans niet als al die gezondheidsfreaks nu eindelijk eens hun mond houden.

Dus vanaf nu houd ik mijn mond en wacht ik op een uitnodiging. En komt die nooit, dan denk ik: eigen keus! Voor iedereen is er een moment waarop we klaar zijn voor hulp. Zonde van al die verloren tijd, maar altijd beter laat dan nooit.

Na bijna een jaar te hebben getrokken aan een dood paard, ben ik op advies van een businesscoach een andere weg ingeslagen.

En weet je wat, “now I do manage!” Deze stap had ik eerder moeten nemen; het geeft me veel voldoening, veel rust en geluk.

Anja van Dijk-Schulting