Ruuke en vekaansiewaarek
Exclusief voor de lezers van De Krant regio Wouw schreef Toine Nooijens uit Etten-Leur het volgende gedicht:
IK RUUK LIEVER WAD AANDERS...
't Waar n' schwòne zómerdag; zo jin om van te ouwe.
Echt weer om wa te kuiere; zo maar, nèrges nor toe.
De zon glom as n' gouwe spiegel, barstesvol mee waarmte.
Dus schóót ik in m'n sleffers en gong vort, zonder gedoe!
Genietend van n' vrijen dag zworf ik zo dur de sstraote.
Ik líep m'n neus mar aachternao; ik kwaam vast èrges uit.
Toen snuffelde en snóóf ik 's, want ik docht iets te ruuke.
Da luchje kende ik. Oh, njeet, gin vors of rottend fruit!
Ik slóóg in breeje zijstraot in en zaag gelijk de daoders.
'n Kletsend groepke vrouwe zaat te juine op de stoep.
Terwijl d'r aande wèrkte, wiert 'r vrjeet op los geroddeld.
Gin juinlucht ieuw ze teege! Wie laag níé onder de loep?
Wa wijjerop zaa 'k nog 'n stel, da bwòntjes zaat te bleeze.
Ze kwetterde as eksters, mee 'n ríete maand op schwòt.
De draoikes wiere afgestrwòpt, de bwòntjes dan gebróke.
Zo dróge ze 'n centje bij aon 't zuur verdiende brwòd.
Mar daormee waar 't nie gedaon. Zon vefteg meeter wiijjer
wier wòk nog ard gewèrkt. Daor wiere labbwòne gepeld.
Ze róóse mee d'r vienger laast 't zachte vel van binne.
D'n wòp groeide gestaog. De bwòne viele, ongeteld.
Ik aar 't vort nou wel gezíen. Lot ze mar lekker slwòve.
Ik kon gin juin mjeer ruuke en dan zeeker nie zo veul!
Ik aar thuis nog wad errebeezies, die ik moes gaon sluive
en da's vur zonne kluns as ik gin schil van 'nne peul!
Naodad ik die gesluifd aar, kon ik wòk nog beezies ritse.
Dan aar ik strak 'n lekker moltje fruit en da's gezond!
't Kan mijn niks verschille, as ze teege mijn wòit zègge:
"Dènk wad aon oe gewicht, want ieder pond gao dur de mond"!
Dees mwooie gedicht van Toine doe volleges mèèn veul ouwere meensen trugdenke aon d're jeugd. Mèèn temeenste wel. Ik zaat nog op de laogere school en toen gieng ik in de vakaansies al waareke bij de boer. 't Waarek wa d'ik tuis ok al deej om oons vaoder t'ellepe in de n'of. Wieje, bwoone plukke, aarte plukke, spazzies steeke, peeje dunne en gao zoow mar dur. D'r was bij d'n boer 'n klèèn verschil meej tuis: tuis kreeg ik 'r niks vur en bij de boer 'n klèèn bietje. Ik weet nog da d'ik meej 'n jeele vekaansie waareke 'n dubbeltje per uur verdiende. En ik oefde da net nog nie tuis af te geeve, 't wier op m'n spaorbaankboekske gezet. Da was vur laoter, ad ik gieng trouwe.
Toen ik op de mulo zaat, gieng 't waareke bij de boer of de n'ovvenier gewoon vedder. Ik weet nog da d'ik in de grwoote vekaansie zes weeke bij 'ne n'ovvenier gewaarekt ad en da d'oons moeder toen zeej: 'Gao tie leste week ok waareke, jong, want wa motte nouw toch tuis doen?'
Vanlieverlee wier 't waarek ok zwaorder. Ge gieng ommes 'n bietje spierballe krèège en ok wel 'n bietje braonie. Kerwaajkes as mis breeke, zaand kruije mitte kruijwaoge, tollekes plukke vur de koeje, appels en peere plukke, die kwaame allemaol steeds mjeer aon de orde. Mar daormeej netuurlek ok de verdienste, want ik kwaam op 'n gegeeve memènt wel aon twee gulde per uur.
Nouw lèèk 't meschien of ik aon 't klaoge ben, mar da d'is nie waor, or. Ik eb da waareke aaltij geèère gedaon. Zoow kwaamde temeenste onder de meense. Bekaanst aaltij wier 't waarek gedaon in groepe, in krwooje zoogezeed. En die groepe bestonge dikkels uit veul vrouwe van middelbaore leeftèèd, Die oefde nie mir tuis te blèève vur de kinders en ze wouwe gèère 'n sentje baajverdiene. Nouw, bij zoown gezelschap kon ik aaltij goed m'n staareke faantezieveraole kwèèt.
Heeft u ook herinneringen aan een jeugd vol vakantiewerk en zou u daarover ook eens graag willen vertellen in deze rubriek? Jawel, in uw eigen dialect! Dan zijn uw verhalen van harte welkom: luysterburg01@gmail.com
U doet er veel lezers van De Krant regio Wouw een groot plezier mee.