'Holland' eindelijk in de ban
In De Halsterse Krant & De Zuidwestkrant schreef ik onlangs een opiniestuk met de titel ''Holland' eindelijk in de ban'. Ik geef hierbij een korte samenvatting.
Het provinciebestuur van Noord-Brabant heeft de naam ‘Holland’ eindelijk in de ban gedaan. Voor alle duidelijkheid: het is nu officieel niet meer toegestaan om ‘Holland’ te zeggen wanneer men Nederland bedoelt.
Het komt zo vaak voor, dat bijna iedereen het normaal is gaan vinden. Hup Holland hup, Ik hou van Holland, het zijn al oude liedjes waarin men doet alsof Holland heel Nederland is. Populaire tv-programma’s als Heel Holland bakt, Denkend aan Holland, The Voice of Holland, Dit is Holland, Holland’s got Talent en Holland zingt Hazes (de eerste twee met André van Duin en Janny van der Heijden), ze zijn geen van alle in overeenstemming met hun eigen titel. Er doen immers veel Nederlanders aan mee die niet uit Holland komen. Sandra Ysbrandy van het programma Koken met Max heeft het regelmatig over ‘Hollandse groenten’. Bij de Lidl verkoopt men ‘Hollandse aardbeien’. Ik vraag me af waar die groenten en die aardbeien vandaan komen.
Het is zelfs al zo ver gekomen, dat Limburgers hun Brabantse landgenoten al ‘Hollanders’ noemen. Sterker nog, Zuid-Limburgers vinden de inwoners van Noord-Limburg al geen echte Limburgers meer, maar ‘Hollanders’. En u weet toch ook, dat de Belgen alle Nederlanders ‘Ollanders’ noemen, ook al zijn het Zeeuwen, Brabanders of Limburgers.
Toch is het erg eenvoudig. We hebben in Nederland twaalf provincies. Twee ervan, namelijk Noord-Holland en Zuid-Holland, vormen samen Holland. De overige tien provincies behoren niet tot Holland. Wie ‘Holland’ zegt terwijl Nederland bedoeld wordt, zit dus fout.
Het moet allemaal eindelijk maar eens afgelopen zijn met deze discriminatie. We moeten niet meer accepteren dat elke Nederlander een ‘Hollander’ wordt genoemd en elk Nederlands product een ‘Hollands product’. Hoort u het op tv of op de radio, leest u het in de krant of in een tijdschrift, zegt iemand het in een gesprek, protesteer onmiddellijk! Als we niet luidruchtig en standvastig protesteren, zal er nooit een eind aan komen. En wie wil er nou geen eind maken aan gediscrimineerd worden?
Voor Toine Nooijens was dit aanleiding om het volgende gedicht te schrijven:
WIJ ZEN 'R VORT WEL KLAOR MEE…
Oké, 't is góed! Vurruit dan mar. Echt vur de lèste kjeer
doei ik da stom veraol van Ollaand nog 's uit de doeke!
Da komt, witte, van jeeuwe trug, dus uit 'n grijs verleeje.
Want Ollaanders emme al tijje bij ós niks te zoeke!
Dad Ollaand is mar 'n klein stukske van ós jille laand.
De rest doe nie aon Ollaand, want die emme eige naome.
Waor wij nou wòne, dad is Braobaant, mjeer op Bels gericht.
Daor oeve wij ós eige jimmel niks nie vur te schaome.
't Is eigelijk toch nie zo vremd, da Ollaanders-gemaauw,
want vroeger vaorde ze echt óver alle wereldzeeje.
Da V.O.C., da kende wel, waar rijk en stikberoemd,
omda die lui in ieder laand, schent, goeie zaoke deeje.
Nim nou da eilaand van Japan, da jit nog Decima.
Daor kwame ènkelt Ollaanders om 'r aandel te drijve.
Elk aander volk waar Japan's vijaand, dus vrjeet ongewèst.
Waar die d'r leeve líef, dan moesse ze weg zíen te blijve.
En edde wel 's góed gelösterd nor 't Zuidafrikaons?
Dad is mekaant gwòn Neederlaas, mar dan wel wa gebróke.
Van Riebeek ee da laand gesticht: 'n Ollaasse kelónie.
Ij ee daor toen de vlag van Ollaand in de grond gestóke.
Die Ollaanders ware destijds, zo is mijn wòit verteld,
gin vriendelijke vremde; da gol dan vur de mjiste.
Ze kwame, graaide, gin perdon; 'n leeve waar niks wèrd;
gedróge mjistentijds d'r eige, as hebbrege bjiste.
Nao toen is veul veraanderd: Ollaand is gedegredeerd
tot twee van twolf provències; niks mjeer dan wij in 't Zuije.
Dus Neederlaand vur ammaol. Mar nie iederjin snapt da!
Wij zen 'r vort wel klaor mee, dus lot nou de klok mar luije!...