Dodenherdenking 2026 binnen gemeente Roosendaal

MOERSTRATEN - ROOSENDAAL - NISPEN - WOUWSE PLANTAGE - De Krant was ook dit jaar aanwezig bij meerdere dodenherdenkingen. Bij het oudste WO2 oorlogsmonument van Nederland aan de Luienhoekweg in Moerstraten was al ruim voor acht uur zichtbaar dat de opkomst bij deze herdenking groot zou worden. Bij aankomst van de stoet vanaf dorpscentrum Parelmoer waren de vlaggen van Groot-Brittannië, Nederland en Canada al halfstok gehesen. 

Namens de gemeente Roosendaal werd door wethouder René van Ginderen een krans gelegd. Daarna volgde het neerleggen van meerdere bloemstukken bij dit recent gerestaureerd monument. De Taptoe werd ten gehore gebracht door een geüniformeerde trompettist. Wethouder van Ginderen sprak namens het gemeentebestuur. Deze bijzondere toespraak (identiek aan de toespraak bij het monument aan de Parklaan in Roosendaal) is het waard gelezen en herinnerd te worden. Na het voorlezen van meerdere bij de plechtigheid zeer passende gedichten (door jonge kinderen en jongvolwassenen) eindigde de plechtigheid met het spelen van het Wilhelmus (door harmonie Juliana) en aansluitend twee minuten stilte. Daarna was er gelegenheid het monument nog even individueel te betreden. Terugkijkend een druk bezochte en ingetogen plechtigheid.  

Roosendaal

De plechtigheid bij het oorlogsmonument in de Parklaan te Roosendaal was nog in volle gang toen onze verslaggever hier, komend vanuit Moerstraten, arriveerde. Ook in Roosendaal bleek de belangstelling van inwoners zichtbaar groot. Meerdere deputaties (van onder andere de Brandweer, Politie, Korps Commando Troepen en Veteranen) waren groepsgewijs opgesteld. Loco-burgemeester Evelien van der Star, gesecondeerd door wethouder Klaar Koenraad, verzorgde de kranslegging (die oorspronkelijk door burgemeester Mark Buijs zou worden verricht). De toespraak van de loco-burgemeester maakte ook op de aanwezigen in Roosendaal indruk. Ook de commandant KCT hield een korte toespraak. Stadsdichter Ivo Weterings las een, speciaal voor deze dag geschreven, gedicht voor. In Roosendaal werd de Taptoe door de 18 jarige trompettist Jim Wildhagen ten gehore gebracht, klonk het Wilhelmus en werd twee minuten  stilte aangehouden. De plechtigheid in Roosendaal werd muzikaal ondersteund door het ensemble van Muziekvereniging Roosendaal. De bijeenkomst werd afgesloten met een defilé langs het monument. 

Nispen en Wouwse Plantage

De dodenherdenking kreeg ook in Nispen traditioneel aandacht vanuit de lokale bevolking. Ook hier hing de vlag halfstok, was er een kranslegging, een toespraak, werd het Wilhelmus ten gehore gebracht, twee minuten stilte gehouden en werden bloemen bij het monument naast de kapel aan de Heijbeeksestraat gelegd. Onze fotograaf heeft achteraf enkele foto’s gemaakt. Bij het oorlogsmonument In Wouwse Plantage brandde alleen een kaars. Iemand heeft (of meerdere hebben) hier op de avond van 4 mei toch even stilgestaan bij het lijden en/of overlijden van een geliefde, familielid of wie dan ook tijdens WO2 of latere jaren. Ook dat verdient respect, waardering en verslaglegging.   Onze fotograaf heeft bij alle monumenten de dodenherdenking 4 mei 2026 in beelden gevangen. In Moerstraten, Roosendaal en Nispen zijn de ontelbare doden (burgers en militairen) als gevolg van vervolging en oorlogsgeweld tijdens WO2 en latere jaren op een passende wijze herdacht. Complimenten voor allen die hier, voor en achter de schermen, aan hebben bijgedragen!  

Indrukwekkende speech namens gemeente Roosendaal bij Dodenherdenking 2026

'Ze konden hun ogen amper geloven. In de verte zagen ze een blauwe bol, hun eigen planeet - de aarde. Een duizelingwekkend schouwspel, dat slechts weinigen gegund is. Volgens psychologen is het een levensveranderende gebeurtenis om de aarde van zo'n enorme afstand te zien. Dat blijkt ook uit de getuigenissen van astronauten. Zonder uitzondering beschrijven zij een overweldigend gevoel van ontzag, een sterke verbondenheid met de mensheid en een diep besef hoe kwetsbaar de aarde is. 

Eén van de deelnemers aan de laatste maanmissie was Christina Koch uit de Verenigde Staten. Na haar terugkeer vertelde ze dat het zicht op de aarde haar tot diep in haar ziel had geraakt. "Je ziet geen grenzen”, vertelde ze opgetogen, "maar ook geen religieuze of politieke scheidslijnen. Je ziet alleen de aarde en beseft dat we onderling veel meer op elkaar lijken dan verschillen.” 

In haar woorden schuilt de tragiek van de mens: blijkbaar beseffen we onze overeenkomsten eerder op 406.000 kilometer afstand van de aarde dan hier op straat, bij een sportwedstrijd, in de raadszaal of het parlement. Dat is een verontrustende conclusie. We lijken uit het oog te verliezen dat we maar één planeet hebben, waarop we het samen moeten zien te rooien. 

Er is nog een reden voor diepe zorg: het recht van de sterkste wint terrein, waardoor de geopolitieke spanningen toenemen. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog zag de mensheid niet eerder zoveel rode waarschuwingslampjes branden. Enkele voorbeelden: in het Midden-Oosten staat de vredesduif op de rode lijst van uitgestorven diersoorten. Rusland, dat 1.165 dagen geleden Oekraïne binnenviel, blijft de internationale rechtsorde aan haar laars lappen. Op slaapkamermuren in Somalië - voor zover die nog overeind staan – turven ze het zeventiende jaar van de verwoestende burgeroorlog. China blijft herhalen dat het in 2027 gevechtsklaar wil zijn om Taiwan in te lijven. En Amerika, dat in januari 2025 beloofde om zich niet in internationale conflicten te mengen, lijkt schrikbarend kort van geheugen. 

Gelukkig hebben historici wel een goed geheugen. Zij geven een stem aan het verleden, maar als het om oorlog gaat is het heden stokdoof. 

Dat valt af te lezen aan hun statistieken, die vaak in tranen en bloed zijn gedrenkt. Staan we voor een gezamenlijke uitdaging? Ja, absoluut. Weliswaar is Nederland zelf nog niet rechtstreeks in oorlog, maar ik besef dat de wereldwijde woelingen ook voor ons gevolgen hebben – van fake nieuws op social media en cyberaanvallen tot extreem hoge energieprijzen. 

Als lokale overheid houden we onze oren en ogen wijd open. We zijn wakker en waakzaam, want ware vrijheid kan alleen bestaan in een democratie en rechtsstaat. Ondertussen wacht de wereld op de duizenden foto's die de Artemis-II heeft gemaakt. De grote vraag blijft wat ze gaan onthullen. Ik hoop stilletjes dat op de achterkant van de ruim vier miljard jaar oude maan een tijdloze wijsheid staat. Een spreuk van slechts drie woorden: koester je vrijheid.'