Portretten en houten voorwerpen in Markant

WOUW - Fraaie portretten, bijzondere houten voorwerpen en een unieke sfeer. Dat is wat in Markant aan de Markt 21 in Wouw te vinden is. Begin december ging een tentoonstelling van start die voortaan elke zondag tot en met 11 februari te zien.

Tussen 14.00 en 16.30 uur zijn de kunstwerken te bewonderen. 

Tijdens de vernissage vertelden de beide kunstenaressen over hun werk en vooral persoonlijke zaken over het waarom van hun werk.

Elly Buijk begon in 1985 met schilderen. “Portretten schilderen vind ik het leukste wat er is en ik haal mijn modellen overal vandaan”, gaf ze aan tijdens de opening. Een keer was ze op zoek naar een meisje met rood haar en dat liet ze via de krant weten. De eerste die reageerde was een jonge dame met prachtig rood krullend haar. Dat schilderij is ook op de expositie te zien. “Maar ook in de supermarkt spreek is soms mensen aan en bij de fysiotherapie. Ik heb eigenlijk nog nooit meegemaakt dat iemand niet geschilderd wilde worden.” Voor haar is het echt een hobby en het resultaat is in Markant te zien. Daar hangt ook ander werk, want tussendoor wil ze nog wel eens wat anders proberen, dat resulteert dan in abstract.

Annemieke Olmer begon drie jaar geleden met houtdraaien. “Dat was tijdens corona en houtdraaicursussen gingen niet door, maar ik kreeg min of meer privéles en had al snel voldoende beitelvaardigheid om aan de slag te gaan”, zegt ze. De eerste resultaten waren schalen en kommen, maar toen ze er een stuk of twintig op de keukentafel had staan, wilde ze wel wat anders. “Ik was er ook achter dat alleen een draaibank niet genoeg is. Een zaagmachine, lintzaag, veel hout en andere instrumenten vragen veel ruimte en ik vond gelukkig een mooi atelier.” Ze begon naast hout ook andere materialen te gebruiken: bamboe, verf, dennenappels, veren en epoxy. Het werd bijna een chemisch laboratorium. Maar het resultaat mocht er zijn. “In die tijd belde een vriendin uit Rotterdam om met mijn kettingzaag in de tuin van de buurman een conifeer stuk te zagen. Ik mocht het hout meenemen en hij vroeg om van het hout een schaal te maken. Maar dat moet eerst lang drogen, anders gaat het scheuren.” Toen de man ziek werd, werd op verzoek van de zoon de schaal toch gemaakt en van het restant maakte ze uiteindelijk een urn, waar de as van de Rotterdammer na zijn overlijden in werd gedaan. Zo ging zij zich toeleggen op het maken van urnen, maar dan heel speciale die niet als zodanig te herkennen zijn. Daarom alleen al is een bezoek aan de expositie in Wouw aan te bevelen.