“Het wonder van Nispen”

NISPEN - Naast de molen van Aerden te Nispen is zondagochtend 22 juni de compleet gerenoveerde windschuur officieel geopend door wethouder Evelien van der Star. Zij hield eerst een toespraak en las een bij deze molen passend gedicht (zie tekst) voor. Daarna werd een lint doorgeknipt en konden de verzamelde gasten en pers zien hoe de wethouder (staande op de molenbelt) de 175 jaar oude Nispense molen in gang zette. Maar daar bleef het niet bij.

John Verpaalen, voorzitter Molenstichting Noord-Brabant, gaf de aanwezigen met behulp van een beeldende presentatie zicht op de ontwikkelingen rond het motorhok/windschuur vanaf de jaren dertig van de vorige eeuw tot heden. De windschuur is, mede dankzij een gulle bijdrage van de gemeente Roosendaal, niet alleen behouden voor latere generaties maar ook compleet gerenoveerd en nu te benutten als ontvangst- en vergaderruimte voor molenliefhebber en -bezoekers. Terecht betitelde John de molen als “Het wonder van Nispen”. John merkte op dat Victor, de patroonheilige van de molenaars, hierbij mogelijk een handje heeft geholpen. Hoe het ook zij, de vele Nispense vrijwilligers, die zich verbonden voelen met de molen van Aerden, zullen vanaf nu het beheer verder vorm gaan geven. Ook de jeugd kwam aan bod. Naast lekkere pannenkoeken was er voor hen ook een kleurplatenwedstrijd georganiseerd.
Zowel binnen als buiten was het nodige te zien. Buiten waren marktkramen geplaatst waar een lokale imker informeerde over de bijenteelt, diverse oude gereedschappen werden getoond en een warme of koude drank kon worden afgehaald.

Binnen toonde de Bredase kunstenares Peet Wessels haar bijzondere kunst op molenzeil. Op de foto staat zij naast een recent werk. Het programma werd ook nog muzikaal opgeluisterd door De Kriekenplukkers uit Nispen. Afsluitend een dik compliment voor de molenaar en alle Nispense vrijwilligers: het was een informatieve en ontspannen openingsdag.

De Molen van de Tijd

Ze staat, geen steen verplaatst, geen vleugel stil,
een wijzer van de wind, die zonder klok toch telt.

Haar wieken schrijven cirkels in de lucht,
een taal van ijzer, oud, maar niet vergeten.

Ze fluistert verhalen in het draaien,
van graan, van strijd, van stille hoop.

De schuur, haar schaduw, ademt nieuw leven,
hout dat zich herinnert, muren die nu spreken.

Zo maalt ze voort, in eindeloze slagen,
een reus die dromen maalt tot daden.