Ken d’oew diejelekt!

De drwoom

Sjors keek op z’n lozzie. Was ’t al zoow laot? IJ moes nog zoowveul doen. Z’n aarte wieje, z’n bwoone trekke, z’n errepels uitdoen. En ok nog ’n maol peejkes uittrekke vur z’n vrouw. Da moog ie nie vergeete, want Merie viel nie meej, wur.

IJ gieng meej gaank aon de gaank. Jirst mar de peejkes. Jeekusvanmeraante, die waore nog jimmel wiet, die waore nog nie bekwaom. Da zouw wir schelles van Merieje n’opleevere, da wies ie nouw al.

Dan mar nor d’artjes. Da was aart nwoodeg, want de meltakke kwaame d’r boovenuit. Mar wa zoog ie nouw wjeer? De kraoje ojje n’al flienk d’r kemuunie gedaon aon z’n aarte. ’t Gros van z’n aarte was al aongepiekt. IJ moes as de gesmèèrde blieksem ’ne voogelverschriekker ien mekaore knuutsele. ’t Was èègelek al te laot. Ze zouwe vantjaor nie veul aarte van èège n’woogst eete. Merie zouw nog mjeer schelle as aanders.

Op nor de bwoone. Wiette priensessebwoontjes oj t’ie gezaoid. Die von Merie zaoleg, daor luustte ze wel pap van. Mar toen ie wouw begienne verschoot ie zoow aart, da z’n klak bekaant van z’ne kop vloog. Da was nie wa t’ie gezaoid oj, da waore duivebwoone. En ij oj glad gin duive. Merie moes ommes nieks emme van die dakschèèters! De wiette was moes wèl wiet blèève n’aon de drwooglèèn. IJ kos wel jaanke!

Oowjao, ij moes nog ’n meukesmaandje petaate n’uitdoen. IJ liep nor ’t schuurke om z’ne n’errepelriek t’aole. Mar toen verschoot ie oppernuuwt. De steel was gebrooke! Oe kon da nouw wir?! Ien ’n oekske van ’t strwooje dak woorde n’ie de muize ziette lache. Wa d’n miezèère! IJ begon jeel aart te blèète.

IJ wier wakker durda Merie ’m aon z’nne n’aarem schuudde. ‘Wor d’s wakker, Sjors. Waorom blette zoow? Loogde te drwoome?’

Sjors oj effekes nwoodeg om te bekomme. Mar dan viel z’ne frang en besefte n’ie da t’ie alles mar gedrwoomd oj. En Merie, da was ’n schat. De vrouw van z’n drwoome!

De dwood van Foose

Foos lwoopt al teege de neegeteg, mar toch gao t-ie nog iedere sweekse dag nor z’n volkstöntje. Z’n laandje noemt-ie ’t zellef.

Zoow wook deeze morreget. Mientje, waor t-ie al bekaast zesteg jaor meej getrouwd ies, zeg teege n’m: ‘Breng d’n moltje petaate meej vur vanaoved.’

‘Da’s goed’, zeg Foos, ‘want ze zen zjuust bekwaom.’ En ij vertrekt.

Op z’n laandje zie t-ie ’n paor pèèle vuil staon tussen z’n aarte en daorom beslöt-ie om die jist mar te gaon wieje.

Swees a t-ie daor meej bizzeg ies, kreg t-ie injees ’n attak. IJ val dwood tuusse z’n aarte.

Nor de begraofenies komme de buure ’s luije bij Mientjes wat ’r nouw persies gebeurd ies.

’IJ moes van mèèn ’n moltje petaate meejbrenge’, zeg Mientje. ‘Mar ij kwaam mar nie tuis.’

‘Waorde nie ongeruust dan?’, vraog te buuvrouw.

‘Netuurlek’, zeg Mientje, ‘want ’t wier wooge tèèd da’k m’n eete gieng kooke, mar iek oj gien petaate.’

‘En wa d’edde toen gedaon?’

‘Toen zen iek ien de kelder gaon kèèke of daor swèèle nog petaate looge. Mar ’t was ammel op.’

‘En toen?’

‘Toen kwaame ze me vertelle da ze Foose gevonne n’ojje op z’n laandje.’

‘Ooh, wa d’aareg! En wa d’edde toen gedaon?’

‘Toen zen iek op ’t dörp mar ’ne zak friet gaon aole.’

Uw reacties op deze rubriek zijn van harte welkom op het adres: luysterburg01@ziggo.nl .

Tot volgende maand!