Verander jij ook in een … als je op de fiets zit?

Vanochtend bedacht ik me ineens hoe tegenstrijdig mijn gevoelens ten opzichte van mijn medemensen vaak zijn.

Een vriend van mij fietst heel graag. Hij jakkert op zijn racefiets makkelijk 150 kilometer weg in een weekend. Ik ben dol op deze man, hij is super sociaal, altijd goedgehumeurd en tovert altijd een vette lach op mijn gezicht als ik hem spreek. Zo’n man die je iedere vrouw gunt.

Maar die hobby van hem, dat is vaak mijn grootste ergernis. In ons prachtige Huijbergen, waar je heerlijk kan fietsen, wandelen en kan genieten van de natuur, worden wandelaars geterroriseerd door tweewielige monsters op fietsen die veel te hard gaan.

Begrip voor wandelaars is er niet; vaak racen ze voorbij zonder waarschuwing – althans dit heb ik dan niet gehoord – en laten ze mij achter met benen van pudding omdat mijn hond en ik ontsnapt zijn aan ernstig letsel. Een stap naar links of rechts en een botsing zou onvermijdelijk zijn.

En mocht je nu denken dat dit alleen geldt voor de grootste groep wielrenners, dan help ik je uit de droom. Wat dacht je van mensen die graag naar hun werk fietsen, op hun elektrische fiets, fatbike of snelfiets? 

Of de groep gepensioneerden die lijken te gaan voor de kilometers in plaats van te genieten van het bewegen, de frisse lucht en de omgeving. En die geïrriteerd roepen dat ik op een fietspad loop. Waarschijnlijk lopen zij niet veel, want wanneer je graag wandelt, dan weet je uit ervaring dat je op een bospad terechtkomt zonder op het fietspad of de weg te lopen. Ik zou dan thuis in de auto moeten stappen, naar een parkeerplaats bij een wandelpad moeten rijden. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn. Ik begrijp hier niets van.

Maar deze “monsterlijke figuren op de fiets” blijken hele lieve mensen in het dagelijks leven te zijn. Mensen die met een soepje de buurvrouw die alleen is komen te staan, verwennen. Mensen die de stoep sneeuwvrij maken voor de buren die al wat ouder zijn. “De voetbalvader” die veel van zijn vrije tijd besteedt aan het coachen van zijn zoon of dochter, etc.

Dus lieve fietsers, kunnen jullie ook op de tweewielers denken aan jullie medemens? En weet je wat daaraan ook superleuk is? Je aanschouwt de wereld dan eens echt en er is een hoop te genieten onderweg!

Anja van Dijk-Schulting