Nooit te oud om te leren

Mijn ogen vallen dicht. Het is nog maar 20.00 uur, maar ik kan ze niet openhouden. Het tempo waarin ik deze week heb geleefd, eist zijn tol. Hoe vaak heb ik de afgelopen weken gedacht: “Waar ben ik aan begonnen?”

Het oppakken van de studie om medisch pedicure te worden, valt me zwaar. Niet het bestuderen van feiten en casussen. Niet het leren van nieuwe vaardigheden. Niet het wekelijks een dag naar school gaan. Daar geniet ik van. Dat doe ik, zij het met tussenpozen, mijn hele leven al. Hoe leuk is het om morgen weer meer te weten en te kunnen. Om nieuwe ervaringen op te mogen doen. Hoe meer ik leer, hoe groter het besef dat ik eigenlijk nog niets weet. Dat is een ervaring waar ik dankbaar voor ben.

Maar de tijdsdruk… Ik ben de zestig ruim gepasseerd. Hoe optimistisch ik ook kijk, ik weet dat ik ruim over de helft van mijn leven ben. Het leven is voorbijgevlogen. Ik herinner me nog precies hoe ik me voelde in de eerste jaren van het moederschap. De struggles, de zorgen, de vermoeidheid. Maar het eerste lachje, de eerste stapjes van mijn kinderen? Die momenten herinner ik me niet.

Hoe anders was de geboorte van mijn kleinkinderen. De eerste keer dat mijn kleindochter zich in de box omhoogtrok toen ze bij ons op de boot logeerde. De verbazing op haar gezichtje, haar lach. Mijn poging om alles te filmen mislukte, zoals altijd wanneer je probeert iets vast te leggen. Maar het gevoel dat ik toen had, wat dit deed met mijn hart, dat vergeet ik nooit meer. Dat is wat telt in het leven. Momenten die ik in mijn hart kan sluiten, omdat ik niet jakker en jaag. Omdat ik rust ervaar. Gewoon ergens stilzitten, alleen met mezelf, en voelen hoe het met me gaat. Gevoelens van verdriet, schaamte, boosheid, angst, jaloezie… Ze onder ogen zien en voelen. En mezelf dan afvragen: Wat zegt dat over mij? En dat is wat ik deze week opnieuw heb gedaan. Waarom voel ik me opgejaagd? Waarom voel ik me ineens niet meer gelukkig? Waarom heb ik ervoor gekozen om weer in de studieboeken te duiken? Waarom ben ik weer twee dagen in loondienst gaan werken, terwijl ik kwaliteitstijd zo belangrijk vind? En waarom ben ik bang om te falen? Wat zegt dat over mij? De uitkomst: ik vind mezelf niet goed genoeg. Dat is de rode draad in mijn leven. De keuze voor de studie “versneld Medisch Pedicure” zou moeten laten zien hoe gedreven ik ben, hoe serieus ik dit vak neem, hoe goed ik ben. Bullshit. Een extra diploma verandert de uitkomst niet. De lade vol diploma’s, certificaten en bewijs van deelname heeft dat nooit gedaan. Dit extra papiertje zal dat ook niet doen.

Dus heb ik besloten om de rust weer terug te pakken. Een dag minder in loondienst te werken. Het papiertje dat ik wilde halen minder belangrijk te maken en gewoon te doen waar ik plezier in heb. Studeren zonder druk. Meer tijd doorbrengen met de mensen van wie ik houd, genieten van mijn werk en van de prachtige omgeving waarin ik mag wonen.
Anja van Dijk-Schulting