“Leef, heb lief en doe wat je kunt”

Àn, we moeten praten.

Mijn “zusje”, inmiddels ook bijna zestig - maar oké, het blijft mijn kleine zusje. Ik schrik enorm. Er gaat van alles door me heen: is ze ziek, stopt haar relatie, is er iets met haar kinderen? Heeft ze iets ontdekt over onze familie?

Maar nee, niets van dit alles.

Ze maakt zich zorgen. Over de commotie in de wereld. Over de houding van Trump en Poetin. Over de berichten over kunstmatige intelligentie in tijden van oorlogvoering.

En er wás al zoveel onrust: de klimaatcrisis, de woningmarkt, economische onzekerheid, problemen in de zorg, de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen, dreigende tekorten...

Wanneer haar zoon vragen stelt, weet ze niet meer hoe ze hem gerust kan stellen.
En nu vraagt ze mij wat ze kan doen.

Mijn antwoord is kort en simpel: “Niets. Jij kunt persoonlijk niets doen.”

“Je bedoelt dat ik mijn kop in het zand moet steken?” vraagt ze verbaasd.

En hoewel ik dat normaal gesproken nooit als oplossing zou aandragen, denk ik nu even: steek je kop maar zo diep mogelijk weg. Kruip onder de dekens en wacht tot het overwaait.

Maar natuurlijk is dat geen optie.
Jezelf de put in praten helpt niemand.

Dus leef je leven. Zorg goed voor jezelf en je dierbaren. Heb lief. Geniet. Maak plannen voor de toekomst. Lees, leer en draag bij waar je kunt. Want al die kleine steentjes samen maken de wereld een beetje mooier.

We kunnen veel doen om de wereld aangenamer, gezonder en eerlijker te maken. Door met elkaar ons beste beentje voor te zetten, elke dag weer iets positiefs bij te dragen.

Hoe de toekomst zich ook ontwikkelt, blijft onzeker. Maar hoe jij zelf in het leven staat, dat bepaal je wél.

Op de muur in mijn praktijk hangt de spreuk:
“Yesterday is history, tomorrow a mystery, today’s a gift, and that’s why they call it present.”

Dus adem in, adem uit.
Richt je op wat goed is, dichtbij huis.
Vandaag is een cadeautje. Pak het uit.

Anja van Dijk-Schulting