Dan maar liever droog brood

Trouw blijven aan jezelf, ook als dat moeilijk is.

Bijna een jaar geleden besloot ik mijn oude vak als pedicure weer op te pakken.
Niet uit passie, maar uit pure frustratie en noodzaak.

Een jaar eerder probeerde ik als coach vrouwen rond de pensioenleeftijd te begeleiden.
Ik had genoeg te vertellen, maar het constante moeten posten op sociale media voelde als trekken aan iets dat niet wilde stromen.
Mijn hoofd als merk — het paste niet bij mij.

Toch kijk ik met dankbaarheid terug. De zoektocht naar die coachpraktijk bracht me veel inzichten.
Vooral over mezelf.

Ik ontdekte hoezeer ik altijd had geprobeerd anderen tevreden te houden.
Mijn ouders, mijn man, mijn kinderen, mijn klanten.
Ik wist niet beter: ik groeide op in een ondernemersgezin waar het motto was: “Wees altijd aardig, want daar eten we van.”
Mijn moeder, dochter van een bakker, mijn vader, zoon van een winkelier — het zat diep ingebakken.

Inmiddels weet ik: je kunt nog zo vriendelijk zijn, maar als je jezelf vergeet, verlies je veel meer.

En soms wordt dat nog steeds getest.

Zoals laatst, toen ik een klant tussendoor inplande. Mijn agenda zat vol, maar ik wilde hem niet laten lopen met pijn.

Na zeventig minuten werk en het plaatsen van twee nagelbeugels, vond hij dat alleen de materialen betaald moesten worden.
De behandeling zelf? Dat hoorde volgens hem bij de service.

Vroeger had ik gezwegen en geslikt.
Nu voelde ik: hier klopt iets niet.
Ik ging de discussie niet aan — maar nam voor mezelf een besluit: dit gebeurt mij geen tweede keer.

Grenzen stellen blijft spannend.
Maar ik zie nu wanneer ik dreig te verdwijnen in de oude patronen.

En als iemand mijn grens niet kan respecteren?
Dan hoor ik soms nog wel de oude stem fluisteren: “Je hebt ze nodig, voor het plakje vlees op je boterham.”

Maar ik zeg tegen mezelf:

“Dan maar liever droog brood.”

Anja van Dijk-Schulting