Een kop thee tegen de leegte

Een minuut voor twee. Ik bel aan bij nummer 21, maar er gebeurt niets. Nog een keer bellen, geen reactie. Door het raam zie ik een lege woonkamer. Niets wijst erop dat meneer thuis is. Ik kijk naar boven en zie gesloten gordijnen.

Teruglopend naar de auto bedenk ik wat te doen. Ik besluit naar de volgende klant te gaan. Mijn telefoontje om mijn bezoek aan te kondigen mislukt, maar ik besluit een poging te wagen.

Twee keer bellen en dan hoor ik de bekende klik. De deur gaat open, ondanks dat mevrouw niet weet wie er staat. Gelukkig heeft ze nog een beetje vertrouwen. Ik leg haar uit waarom ik zo vroeg ben.

Wanneer ik na een uurtje vertrek, roept ze: “Je gaat straks toch nog wel even kijken?” Natuurlijk ga ik dat doen. Misschien is hij even op bed gaan liggen en in slaap gevallen.

Om half vier gluur ik door het raam: daar zit hij. Verbaasd opent hij de deur. Ik word duidelijk niet verwacht. “Op mijn kalender staat de 24ste,” zegt hij. “Dat is vandaag”, lach ik. De kalender staat inderdaad een week eerder.

Ik vraag hoe het nu met zijn voeten is. Twee weken geleden hielp ik hem met pijnklachten. Gelukkig geen pijn meer. Fijn. 

De afspraak was dan ook niet echt nodig, maar zijn dagen zijn lang en leeg. En de bezoekjes van wie dan ook, zijn meer dan welkom. 

Meneer zegt iedere keer weer: “Oud worden is niet moeilijk, maar oud zijn valt niet mee.” De tv vult de stilte. “Ik kijk niet hoor maar het is anders zo stil en leeg in huis.”

In een opwelling vraag ik of ik een kop thee mag. Zijn voeten kan ik over twee weken wel weer onder handen nemen. Hij zet een kop thee voor me en we hebben alle tijd om te praten. Over zijn vrouw, werk, vakanties. Zijn wereld is kleiner geworden, sinds zijn vrouw is overleden en zijn gezondheid steeds kwetsbaarder is, wordt het gemis groter.

Na een uurtje stap ik weer in de auto. Drie uur gewerkt, €40,- verdiend, nog geen minimumloon. Maar weet je? Geld is niet alles. En mensen een beetje gelukkiger maken onbetaalbaar.

Anja van Dijk-Schulting