Druivenplukken in Heerlese sferen met een vleugje Frans

HEERLE - Wie druiven wil plukken hoeft voortaan niet meer af te reizen naar Zuid-Frankrijk om daar als vrijwilliger tegen betaling aan de wijnboer aan de slag te gaan. Dichter bij huis kan ook en zelfs gratis. Tussen Wouw en Heerle hangen grote trossen druiven aan de ranken en enkele weken geleden gingen daar zestien vrijwilligers aan de slag. Eén nadeel: het regende!

‘Wijnboerin’ Ellen Luysterburg coördineerde het werk, maar hielp zelf even hard mee. Via de boerderijwinkel en social media hadden zich de nodige plukkers gemeld en die kregen eerst instructie hoe ze de trossen moesten knippen en welke ze moesten laten hangen. “Want dit is de eerste pluk en er moet een tros aan elke rank blijven hangen. Die worden pas over enkele weken geknipt en daar wordt rode wijn van gemaakt”, vertelt een enthousiaste Ellen Luysterburg.

Ondanks haar goede uitleg en de waarschuwing om niet in de vingers te knippen, dient zich na enige tijd de eerste gewonde aan, maar met een pleister is alles snel opgelost en laat de vrijwilliger zich niet weerhouden om verder te gaan. Diehards die mannen en vrouwen, want ze trotseren ook nog eens de nodige regen.

Witte wijn

Vandaag worden de carbernet cortis en de monarch, een druif met een koninklijk tintje, geknipt. De eerste pluk was om rosé van de maken, maar nu moet 1500 kilo geplukt worden voor witte wijn. “Dat is de ‘blanc de noirs’”, weet Ellen te vertellen. De Franse benaming voor witte wijn gemaakt van blauwe druiven.

Ondertussen worden de eerste kratjes met druiven naar de wagen gebracht, gewogen en netjes gestapeld. Die gaan nog dezelfde dag naar Vijlen in Limburg naar Sint Martinus waar ze geperst worden. Daarna gaat het sap in houten vaten om te rijpen tot echte ‘Hèrulse’ wijn.

Rode wijn

In Vijlen ligt al van twee jaar rode wijn en de bedoeling is dat binnenkort de eerste rode wijn in flessen gaat. Ellen Luysterburg en haar vriend Wout Verkamman zitten samen met Henny en René Luysterburg in spanning te wachten op de eerste dronk die ze samen uit kunnen brengen. “Die wijn gaat naar de grondleggers heten en wordt natuurlijk toegevoegd aan ons inmiddels uitgebreid assortiment van wijnen”, geeft Ellen aan. 

Dit jaar was het een goed jaar voor de druiven. “We hebben geen last gehad van suzukivliegen en spreeuwen. Daarom hebben we ook geen netten gehangen.”

Ondertussen plukken de vrijwilligers onverdroten voort. Het werk wordt alleen onderbroken voor koffie met een appelflap en natuurlijk de gezamenlijke lunch en gaat aan het eind van de dag iedereen naar huis met een fles wijn.

Geen uitbreiding wijngaard

Op de vraag of er nog uitbreiding van de wijngaard aan zit te komen, geeft Ellen aan dat dit vooralsnog niet het geval is. Het moet toch een beetje een hobby blijven.

“Het is wel veel werk, maar soms voelt het zo helemaal niet aan. Alleen als er vervelende karweitjes zijn. Maar dit jaar is het derde jaar dat we oogsten en er is steeds meer vraag naar onze wijn”, besluit ze.