Dialect; Engelbewaorder?

Mijn goede vriend Toine Nooijens uit Etten-Leur is vanaf zijn negende levensjaar blind. Dat weerhoudt hem er echter niet van om in de maatschappij volwaardig te functioneren. Meer dan dat zelfs. Behalve dat hij een mooie functie had in het bedrijfsleven, vervulde hij ook allerlei bestuursfuncties in het verenigingsleven. Daarnaast was en is hij een getalenteerd componist, tekstschrijver en dichter. Hij publiceerde verschillende boeken en cd’s. En regelmatig stuurt hij mij weer een van zijn prachtige gedichten.

Marco Schuitmaker maakt op dit moment furore met het lied: De engelbewaarder. Dat lied is overigens niet van hem. Pierre Kartner (Vader Abraham) heeft het geschreven en de zangeres Mieke zong het oorspronkelijk. En het thema is van alle tijden.

Kent u nog van de lagere school de fraaie tekeningen en verhalen van een engel die altijd over je waakte? En hoeveel mensen zijn er niet, die nadat ze goed zijn weggekomen en bijna waren verongelukt, zeggen: ‘Ik had een engeltje op mijn schouder’?

Aan dit alles moest ik denken, toen ik vandaag weer een gedicht van Toine Nooijens kreeg toegestuurd. Ik publiceer het hier graag, want Toine wil niets liever dan gelezen worden. En gelijk heeft hij!

DE STEM…

Ik wier wakker diejen dag en docht: “’k Gaoi wa schwòns beleeve”.

De zon scheen vol op m’n gezicht; dus licht en waarmte zat.

Toen schóót ‘t mijn te binne en ik wier mee zeenewaachteg:

Vur ‘t jist gong ik mee m’nnen ond, alljeeneg nou, op pad.

‘t Waar n’ schwòne gleidenond. Ge zaag zukke mar zelde.

Mar löstere! Vergit ‘t mar. Ze wies nie wa da waar!

Mijn wil waar echt nog lang gin wet en da líet ze góed mèrke

en nou ‘s kijke, wie van ós de langsten aossem aar!

D’r tuig, d’n beugel, “Oudoe, lief”!... We ware onderweege.

M’n vrouw ríep ós nog aachternao: “Kek uit en let góed op”!

We aren ‘r de gaank flienk in, want Tefka ieuw van sleure

en vuste gaauw al voelde ik ‘t zwjeet op m’nne kop.

Toen wòrde ik injees ‘n stem, kraokelder, zachjes zègge:

“Kom van de straat de stoep weer op. Het is gevaarlijk daar”.

Ik schrok m’n eige weezelwòs; aar glad nie in de gaote,

da Tefka, eigewijs, de weg gwòn opgelwòpe waar.

Nog nwòit aar ik die stem gewòrd, mar ik waar wel mwòi golpe.

Dur alle druktes diejen dag vergaat ik ‘t ammaol.

Mar toen ik ‘saoves veileg thuis waar, zonder ongelukke,

vertelde ik m’n vrouw, wa aorzelend, m’n vremd veraol.

‘t Wier jil efkes stil, todda ze zee: “Da’s godsonmóglijk!

Ik zaag, oe Tefka rond keek en oe mee de straot op naam,

want ik waar stiekem mee de fiets oe toch mar naogereeje.

Oe kon ‘k vurkomme, da ge nie onder n’n oto kwaam?

Toen líepte trug en von de stoep. Tefka kon schent wir löstre.

Mar nèrges waar iemand te zíen. Nim da mar van mijn aon”.

We viele stil. Meschient wel tijd nou vur ‘n schietgebedje.

Vur jou ‘n vraog, mar wòk vur mijn!… Waor kwaam die stem vandaon?

Etten-Leur, 5-9 Juli 2024.

Toine Nooijens.

Hoewel Etten-Leur niet ligt in het verspreidingsgebied van De Krant, regio Wouw, ben ik geen moment bang dat onze lezers deze tekst niet snappen. Het dialect van Toine is duidelijk naaste familie van het onze. In West-Brabant zijn de dialecten sowieso niet erg verschillend, met uitzondering van Bergen op Zoom en het kleigebied in het noordwesten van de provincie. Die dialecten zijn veel Hollandser, terwijl de overige meer Brabants zijn.

Wilt u hierop reageren? Uw reactie is van harte welkom. Inmiddels heb ik een ander e-mailadres, namelijk luysterburg01@gmail.com.

Tot volgende maand!