Nuuwe traktaosie van Toine

Vorige maand trakteerde ik u op een gedicht van de Etten-Leurse blinde troubadour Toine Nooijens, dat voor mij aanleiding was om het te hebben over het thema ‘engelbewaarder’. Ik krijg regelmatig een gedicht van Toine toegestuurd en altijd weer valt me op, dat hij zo veel licht en kleur in zijn gedichten stopt, hoewel hij al vele tientallen jaren deze niet meer kan zien.

Dat Toine tevens een echte familieman is, die ook zijn overleden familieleden waardig weet te gedenken, blijkt uit het gedicht waarop hij u deze keer trakteert:

ÓZE KEES…

Ij is t’r niemer, óze Kees. Ij is gegaon, al jaore.

Mar toch komt ie gereegeld laast en wòrde: “Witte nog”?

Dan barste de veraole los; ‘t jin stèrker nog as ‘t aander.

Dan is ie wir spriengleeved, óze Kees. Zo is ‘t toch?

M’n bruur kon strijje as d’n bèste en vrjeet óverdrijve.

Oe stèrker ‘t veraol, oe beeter. ‘t Waar vur ‘m ‘n sport!

Dan keek ie oe onschuldeg aon, asof ie ‘t zelf gelwòfde.

“Nou, wedje lègge”, vróóg ie dan? Wij zeeje: “Man, gao vort”!

Z’n aande ware net plevuize: brjeed, begaoid en eelteg

en gaafd ‘m vriendelijk ‘n aand, beslóóg spontaon oe bril.

Ij neep ‘t sap eruit, zo leek. Ge wòrde botjes kraoke.

Da waar beslist gin kwaoieged. Zo stèrk waar óze Nil.

Ij waar n’ kop grwòter as ik; wóóg mjeer as onderd kilo.

Z’n schoene zate vast drie maote ruimer as de mijn.

Mar krijge konde alles van ‘m; g’oefd ‘t mar te vraoge.

N’ mond, zo grwòt soms as ‘n schuur; ‘n artje, o, zo klein!

We aole ze nog dikkels aon, z’n straffe, raoke tekste.

“Eé, zoude gij nie wulle, wa ge wou”. Klienkt da bekend?

En deeze dan: “G’è mar te praote en oe mond gaod ópe”!

“Ge blaost ‘m mar mwòi op”! We ware die praot zo gewend!

“Vur jou za ‘k strak ‘s mwòi ‘n kaauwke mee ritssluitieng vange”.

Verzon ie ze ter plekke of von ie ze óveral?

Mar jintje waar de favveriet; die wor nwòit mjeer vergeete.

‘n Soort van lijfspreuk. Nou, nog jinne kjeer: “Dan è’k ‘t al”!

“Ik em zo pas ‘n bjist gezíen, zó grwòt”! Kek ‘m ‘s meete!

Daor deeje wij d’n elft vanaf en nog wa, mee plezier.

Zo kwaamde dan wad in de buurt en wier da bjist ‘n bjisje.

Gelwòfde óze Kees, dan wier ‘t gèf gevaorlijk ier!

Ij waar en bleef n’ vrijgezel; gin vrouw wies ‘m te binne.

Of dad ‘m zjeer dee, wit ik nie. Ij lee z’n art nwòit blwòt.

Biljarte, visse dee ie gère; z’n trompet bespeule.

Toch kende ie gin nóót meziek, zelfs as ‘n koei zo grwòt!

Mar toch, al waar ie brjeed en stèrk en leek ie onverwoesbaor,

wòk óze Kees viel stil; z’n leevesbeeldschèrm gong op zwart.

Mar ij zal aaltij blijve leeve, in óze gedachtes,

want óze Kees aar weezelijk ‘n grwòt en dwòdgoei art!

Etten-Leur, 1 April 2024.

Toine Nooijens.

DIALECTSPEL

Onlangs heb ik, samen met Mientje Wever, Cor Swanenberg, Johan Biemans, Marja van Trier en Brigit Bakx-Hermans, weer een jaargang dialectverhaaltjes ingesproken voor het radio- en internetspel Bij wijze van ... za’k mar zegge. Daarbij eindigt elk verhaaltje op een dialectwoord, waarvan u hopelijk de betekenis kent. Dat kunt u dan namelijk trots melden bij de organisatie en onder de juiste antwoorden wordt een leuk prijsje verloot.

Elke week kunt u zo’n verhaaltje lezen en beluisteren bij nlutskebrabants.nl, maar u kunt dit ook bereiken via brabantserfgoed.nl/dialect, waar u bovendien wat meer informatie aantreft over de medewerkers aan het programma. Van harte aanbevolen!

Reacties op deze rubriek zijn hartelijk welkom op het adres: luysterburg01@gmail.com . Tot volgende maand!