Winterwens

Wat hebben we genoten van het prachtige zomerweer. Tenminste achter in m’n tuintje zonder al te veel passanten. Natuurlijk heb ik ook verschillende keren een horecaterrasje opgezocht. Wat je dan toch allemaal voorbij ziet blubberen daar kun je dertig Fellini-films mee vullen.
Mensen schamen zich nergens meer voor. Ik zou redeneren: als het er niet uitziet hou het dan bedekt. Als een Ozempicvertegenwoordiger in een drukke winkelstraat gaat staan, loopt hij in de zomer in een paar weken binnen.

En de laatste jaren is het allemaal nog getatoeëerd ook. Vroeger alleen op de armen, maar tegenwoordig staan er hele schilderijen op alle delen van het lichaam. Dus hoe groter het lichaam hoe groter de tattoo.
Er lopen ook van die brede mannen tussen. Mijn moeder noemt dat pillenvreters, want het bestaat volgens haar niet dat iemand op natuurlijke wijze zo gespierd kan worden. Wie ben ik dan om mijn moeder tegen te spreken.
In de grote steden is in de horeca de voertaal al lang Engels. Bij ons in de buurt zie je steeds meer mensen in de bediening die in ieder geval geen Nederlands en Engels spreken. Zo lang ze vriendelijk lachen en het juiste eten op tafel zetten, vind ik het allemaal prima.
Al bij al is de wereld wel aan het veranderen en vooral in de zomer blubbert dat steeds meer open en bloot. Ik heb intussen een stiekeme winterwens opgebouwd. Dan is het allemaal wat meer bedekt en zie je sowieso minder mensen op straat.

Wilma Bastiaanse